1-2-3-4-5-6-7-8: Güneşe ve onun aydınlığına, güneşi izlediğinde aya, güneşi açığa çıkardığında gündüze ve güneşi örttüğü zaman geceye, semaya ve onu inşa edene, yeryüzüne ve onu genişletene, nefse ve onu biçimlendirene, nefse fücurunu ve takvasını ilham edene yemin olsun.
9-10: Nefsini arındıran kimse başaracak. Nefsini temize çıkaransa[1] kaybedecek.
11: Semud azgınlığı nedeniyle deveyi[2] yalanladı.
12-13-14: Semud’un eşkiyaları kışkırttığı zaman, Allah’ın rasulu onlara “Allah’ın devesidir, onu sulayın” dedi. Fakat Allah rasulunu[3] yalanladılar ve deveyi boğazladılar. Rableri de günahları nedeniyle onları mahvetti ve orayı düzledi.
15: Oysa kavim, kendi sonlarından korkmazdı.
[1] Arındırmak; nefsi terbiye etmek iken, nefsini temize çıkarmak; nefsi daima suçsuz ve haklı görmek halidir.
[2] Ayet metnindeki “ha” dişi zamiri, deveye gider.
[3] Ayet metnindeki “hu” eril zamiri, Allah rasulune gider.